Zamek Quingenburg

Zamek Quingenburg - śladowe szczątki ruin po zamku w środkowej części Gór Sowich w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim, przy drodze wiodącej w kierunku Przełęczy Woliborskiej w postaci porozrzucanych po północnym stoku góry głazów i kawałków kamieni podobnych do muru.

Droga, nad którą stał zamek - strażnica to szlak handlowy wiodący z równiny śląskiej przez Czechy na południe Europy . Szlak ten nazywano "Piekielną Drogą". Był to jeden z „świetlistych szlaków” a zamek zbudowanono dla kontroli i ochrony tego szlaku . Wstępne prace archeologiczne prowadzone w 1993 r. odsłoniły znikome resztki zabudowy.

Położenie

Zamek został zbudowany na stromym i skalistym wzgórzu Garncarza, wznoszącym się 644 m n.p.m i sąsiadującym ze skałkami. Szczyt zbudowany jest z gnejsowych skał. Całe wzgórze oraz otoczenie ruin zamku porośnięte jest lasem świerkowym regla dolnego. Zbocza Garncarza są strome, a z trzech stron otoczone są głębokimi dolinkami potoków Piekielnicy.

Opis zamku

Zamek Quingenburg zbudowano pod koniec XIII wieku na skalnym stromym wzniesieniu z nieobrobionego kamienia. Prawdopodobnie tak jak inne zamki obronne budowane w tym okresie, była to mała warownia (strażnica), zbudowana na obrysie nieregularnego owalu. Zamek składał się z zamku górnego, zamku dolnego oraz dziedzińca wewnątrzzamkowego. Całość zajmowała powierzchnię nie większą niż 700 m². W części środkowej obwarowania być może stała okrągła wieża, a budynek mieszkalny znajdował się prawdopodobnie w jednym z naroży dziedzińca. Całość otoczona była kamiennym murem obronnym. Ciasny dziedziniec mieścił jeszcz wewnątrz stajnie, zabudowania gospodarcze, pomieszczenia dla załogi, budynek z wartownią oraz bramę wjazdową. Biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu, droga do zamku prowadziła od strony wschodniej i z tej też strony prawdopodobnie znajdowała się brama wjazdowa do zamku.

Historia zamku

Prawdopodobnie w połowie XIII wieku książę Bolko I świdnicki kazał zbudować zamek murowany jako jedno z ogniw łańcucha umocnień wzdłuż granicy czeskiej. W drugiej połowie XIV wieku zamek, jak wiele innych umocnien granicznych, przeszedł pod panowanie czeskie. W okresie wojen husyckich został opanowany przez husytów i częściowo przez nich zdewastowany i od tego okresu prawdopodobnie ulegał on powolnemu niszczeniu, a pod koniec XIV wieku lub na początku XV wieku został opuszczony. Pod koniecXV wieku stał się siedzibą rycerzy rozbójników, rabujących okoliczne miejscowości. Podobnie jak kilka innych gniazd rozbójniczych na Śląsku, zamek został zdobyty i wysadzony w powietrze z koncem XV wieku przez wojska Macieja Korwina, którymi dowodził przez Georga von Steina. Od momentu zniszczenia do obecnych czasów zamek pozostaje w ruinie, jednak całkowice zamek został zniszczony i zrównany z ziemią na początku XIX wieku.

Funkcja zamku

• Służył utrwalaniu władzy zwierzchniej na bardzo słabo jeszcze zaludnionych terenach górskich.
• Wraz z twierdzami Radosno, Grodno Nowy Dwór i Rogowiec stanowił lokalną linię umocnień granicznych przy południowej granicy z czechami.
• Siedziba rycerzy rozbójników w XV w.
• Strzegł drogi handlowej wiodącej z Polski przez Czechy na południe Europy.

Zamek obecnie

Do dzisiejszych czasów zachowane są relikty zamku w postaci porozrzucanych po północnym stoku góry kawałków kamieni, pochodzących z muru, oraz częściowe ślady obrysu dawnej warowni.

Legendy

Jedna z legend głosi, że skałki w Górach Sowich to zaklęci w głazy przez władcę gór Karkonosza rycerze-rabusie z Zamku Quingenburg, którzy następnie zostali porozrzucani po zboczach za karę za swoje czyny.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.