Katedra włocławska
Widok z zapory na Włocławek, po prawej krzyż upamiętniający męczeńską śmierć ks. Popiełuszki
Hotel Młyn
Włocławek (łac. Vladislavia) – miasto w województwie kujawsko-pomorskim, nad Wisłą, przy ujściu Zgłowiączki, powiat grodzki, siedziba powiatu włocławskiego. Jedno z głównych miast Kujaw (3. pod względem wielkości miasto w województwie), historyczna stolica regionu. Miasto jest siedzibą biskupstwa włocławskiego.
Na miejscu współczesnego miasta znajdowała się około roku 1000 p.n.e. osada kultury łużyckiej. Około 500 p.n.e. założono tu osiedle kultury pomorskiej. Gród książęcy powstał na przełomie X i XI wieku u ujścia Zgłowiączki do Wisły.
Od 1123 jest stolicą biskupstwa kujawskiego.
W 1255 książę kujawski Kazimierz I lokował tu miasto na prawie chełmińskim (odmiana prawa magdeburskiego ). Wtedy po raz pierwszy pojawia się nazwa Leslau. W latach 1308-1332, 1392 i 1431 miasto było pustoszone przez najazdy krzyżackie tak, że w 1339 trzeba było powtórnie lokować miasto na prawie chełmińskim.
Włocławek był po Gdańsku największym ośrodkiem handlu zbożem w I Rzeczypospolitej. Tu znajdowała się komora celna i port. Mieszczanie włocławscy posiadali własną flotyllę wiślaną, obsługującą spław towarów. W 1598 w mieście było 27 spichlerzy. Włocławek już w XVI wieku posiadał drewniane wodociągi, co dobitnie świadczy o zamożności miasta.
Kres świetności przyniósł potop szwedzki, gdy w 1657 miasto zostało doszczętnie spalone przez Szwedów. Po II rozbiorze Polski od 1793 do 1807 Włocławek podlegał administracji zaboru pruskiego w ramach tzw. Prus Południowych. Po Kongresie wiedeńskim w 1815 miasto wcielono do Królestwa Kongresowego, a od 1831 było okupowane przez Rosję. W 1816 uruchomiono tu przetwórnię cykorii Ferda Bohma (dziś Delecta), w latach 1897-1899 uruchomiono największą ówcześnie na ziemiach polskich fabrykę celulozy. Na początku XX wieku rozwinął się przemysł fajansowy, ceramiczny, chemiczny, poligraficzny, metalowy i spożywczy.
Okupacja niemiecka w czasie I wojny światowej dokonała wielu zniszczeń w przemyśle.
Podczas niemieckiej okupacji (1939-1945) niemieckie władze nazistowskie zmieniły nazwę miasta na niem. Leslau. W 1939 r. komendantem miasta został Hans Cramer (w latach 1937-1939 burmistrz Dachau), miasto liczyło wówczas ok. 68 tys. mieszkańców, w tym 21% Żydów i 1,5% Niemców. Od 24 października 1939 r. rozkazem ówczesngo komendanta (nadburmistrza) wprowadzono po raz pierwszy we Włocławku obowiązek noszenia przez Żydów emblematu żółtej gwiazdy (Judenstern), a od września 1941 r. obowiązek noszenia tego emblematu wprowadzono na pozostałych terenach III Rzeszy.
W 1941 r. miasto liczyło ok. 52 tys. mieszkańców, w okresie od 1 grudnia 1939 do 31 grudnia 1943 r. wysiedlono 16 tys. mieszkańców (głównie pochodzenia żydowskiego). Na miejsce wysiedlonych przybyła do Włocławka spora grupa Niemców z terenów Besarabii (Mołdawia). Po wojnie jedna trzecia miasta była zniszczona. Rozpoczęto odbudowę przemysłu i budowę nowych zakładów przemysłu chemicznego i przetwórczego. W 1969 r. wybudowano zaporę na Wiśle.
Hala Mistrzów
Włocławscy sportowcy mają wiele osiągnięć (mistrzostwo Polski w boksie, wioślarstwie, koszykówce, lekkiej atletyce, judo, karate itd.); największa popularnością cieszą się koszykówka i piłka nożna.
Drogi przebiegające przez teren miasta:
Linia Kolejowa:

Jesteś tutaj: Strona główna » Pojezierza Południowobałtyckie » Pradolina Toruńsko-Eberswaldzka » Kotlina Płocka » Włocławek