Obniżenie Milicko-Głogowskie

Obniżenie Milicko-Głogowskie (także Pradolina Barycko-Głogowska) - makroregion geograficzny stanowiący równoleżnikowy pas obniżeń o charakterze pradolinnym. Położony w północno-zachodniej części Nizin Środkowopolskich. Od południa otoczony jest wzgórzami Dalkowskimi i wałem Trzebnickimi, a od północy — Wzniesieniami Zielonogórskimi oraz polodowcowymi wysoczyznami Leszczyńską i Kaliską. Zajmuje w granicach Polski obszar o powierzchni ok. 3 tys. km².

Wschodnią część regionu określano dawniej jako Pradolinę Baryczy.

Część wschodnia obniżenia powstała prawdopodobnie jako zagłębienie końcowe moren stadium Warty, o czym zdaje się świadczyć występowanie tu dwóch rozległych kotlin: Milickiej na wschodzie i Żmigrodzkiej na zachodzie. Wypełnione są one utworami akumulacji wodnej, częściowo zabagniane. Znajdują się w nich duże stawy rybne o charakterze zbiorników naturalnych. Zachodnia część obniżenia odwadniana jest przez Odrę, wschodnia — przez jej prawy dopływ — Barycz.

W granicach regionu znajduje się kilka rezerwatów przyrody, w tym rezerwat przyrody Stawy Milickie o powierzchni 5,3 tys ha.

Głównymi miastami są Głogów, Milicz, Żmigród i Nowa Sól.

Region dzieli się na cztery części o odmiennym charakterze:

• Obniżenie Nowosolskie
• Pradolinę Głogowską
• Kotlinę Żmigrodzką
• Kotlinę Milicką (Odolanowską).

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.