Nizina Południowowielkopolska

Nizina Południowowielkopolska (318.1-2) jest regionem wybitnie rolniczym, o jednym z najważniejszych w Polsce poziomów rozwoju tego działu gospodarki. Przez stulecia uważana była za spichlerz Polski. Uprawia się tam głównie pszenicę, żyto, ziemniaki, buraki cukrowe, rzepak oraz warzywa i owoce. Rozwinięta jest także hodowla trzody chlewnej, bydła i drobiu. Wysoko wydajne rolnictwo stało się podstawą rozwoju przemysłu spożywczego. Na obszarze całej tej krainy rozsiane są młyny, browary, zakłady przetworów ziemniaczanych, warzywnych i owocowych, gorzelnie oraz zakłady mięsne.

Na Nizinie Południowowielkopolskiej występują złoża węgla brunatnego oraz soli kamiennej (Kłodawa). Węgiel brunatny wydobywany jest na północy tego regionu, w okolicach miasta Turek, oraz na południu, w sąsiedztwie Bełchatowa. Tuż obok kopalni w Bełchatowie wybudowano ogromną elektrownię spalającą węgiel brunatny. Oba te zakłady stanowią podstawową część Piotrkowsko-Bełchatowskiego Okręgu Przemysłowego. Jego powstanie i rozwój spowodowały ogromne szkody w środowisku naturalnym. Odkrywkowa kopalnia węgla brunatnego w Bełchatowie jest jednym z najważniejszych wykopów w Europie – ma głębokość 190 m, szerokość około 2,5 km i długość niemal 6 km. Dlatego też, nieco złośliwie, zwana jest przez ekologów "największą dziurą w Europie”. Elektrownia w Bełchatowie jest też jednym z największych w Polsce producentów szkodliwych pyłów i gazów. Także koło kopalni węgla brunatnego w Turku wybudowano dużą elektrownie cieplną. Również ten zespół górniczo-energetyczny stanowi poważne zagrożenia dla środowiska przyrodniczego Niziny Wielkopolskiej i obszarów z nią sąsiadujących.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.