Kotlina Jeleniogórska - mezoregion w południowo-zachodniej Polsce, część Sudetów Zachodnich. Łączna powierzchnia regionu 273 km 2. Rozległe obniżenie śródgórskie ograniczone od północy Górami Kaczawskimi, od wschodu Rudawami Janowickimi, od południa Karkonoszami, od zachodu Górami Izerskimi.
Na Kotlinę Jeleniogórską składa się kilka mniejszych jednostek fizjograficznych. Wyróżnia się tu następujące mikroregiony:
Najdalej na południe wysunięte są trzy obniżenia porozdzielane pasmami wzgórz. Leżące w zachodniej części Obniżenie Starej Kamienicy od Obniżenia Sobieszowa oddziela Wysoczyzna Rybnicy. Dalej w kierunku wschodnim rozpościerają się Wzgórza Łomnickie i Obniżenie Mysłakowickie. Naturalną granicę Kotliny Jeleniogórskiej tworzą na północnym wschodzie Wzniesienia Dziwiszowskie, na wschodzie zaś Wzgórza Karpnickie. W północnej części regionu rozciąga się Obniżenie Jeleniej Góry.
Kotlina Jeleniogórska stanowi fragment bloku karkonosko-izerskiego. Podłoże Kotliny Jeleniogórskiej budują granity karkonoskie, a w części zachodniej gnejsy i granitognejsy oraz łupki łyszczykowe, natomiast jej powierzchnię pokrywają utwory wieku plejstoceńskiego: gliny, piaski, żwiry. W wielu miejscach wystają skałki zbudowane z granitów lub z gnejsów, będące wynikiem selektywnego wietrzenia skał.
Pierwotna szata roślinna uległa całkowitemu przekształceniu wskutek rolniczej działalności człowieka, jedynie miejscami na szczytach wzgórz oraz w dolinach rzek i potoków zachowały się niewielkie lasy. Silnie rozwinięte osadnictwo.