Grójec

Grójec – miasto w woj. mazowieckim, w powiecie grójeckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Grójec nad rzeką Molnicą (dopływ Jeziorki).

Historia

• Pierwsze ślady osadnictwa w VII w. p.n.e.
• Gród kasztelański w XI-XII wieku. Następnie przeniesiony około 1250 do Czerska
• 1124-1250 Grójec był siedzibą archidiakonatu diecezji poznańskiej, przeniesionego następnie do Czerska
• Prawa miejskie od 1419 r. Przyznane przez księcia mazowieckiego Janusza I Starego
• Statut miasta powiatowego od 1526 r do zaborów. Grójec wchodził w skład Księstwa Mazowieckiego
• Zniszczenia podczas potopu szwedzkiego 1656 r.
• Walki z wojskami rosyjskimi w 1863 r.
• W latach 1940-1942 getto żydowskie

Święto Kwitnących Jabłoni

Czyli gdzie tak święcą kwiat jabłoni? Na pytanie poety odpowiedź jest tylko jedna: otóż w Grójeckiem, które już w okresie międzywojennym zasłynęło wspaniałymi, smakowitymi efektami pracy tutejszych sadowników. Dość powiedzieć, że jesienią 1937 roku na czterodniowej wystawie zorganizowanej w Grójcu pokazali oni aż 370 próbek odmianowych jabłek! Pięć z nich uhonorowano pierwszą nagrodą na ogólnopolskiej wystawie w Skierniewicach. Poziom i efektywność grójeckiego sadownictwa współtworzyło kilka pokoleń specjalistów – praktyków i teoretyków z profesorem Szczepanem Pieniążkiem na czele. Eksperymentując z grójeckimi sadownikami doprowadził on do powszechnego stosowania środków ochrony przed chorobami i szkodnikami, a także wygrał batalie o umieszczenie w Grójeckich Zakładach Przemysłu terenowego produkcji motorowego opryskiwacza typu huragan, A kiedy w 1974 roku Polska gościłam uczestników Międzynarodowego Kongresu Ogrodniczego, profesor Pieniążek przywiózł ich naturalnie do swoich ulubionych, okalających Grójec sadów. Był z nich ogromnie dumny…

Owoce – jabłka, ale tez gruszki, śliwki, czereśnie – to największy skarb tej ziemi. Nie można się więc dziwić, że w 1958 roku właśnie w Grójcu zrodziła się idea „Święta Kwitnących Jabłoni”. Wprawdzie pomysłodawcy i organizatorzy twierdzili, że co roku majowy festyn powinien być obchodzony w innej miejscowości, jednak po kilku próbach jednomyślnie zdecydowani, by wspólnie świętować, bawić się, oklaskiwać świetnych tancerzy, renomowanych artystów estrady, a czasem westchnąć: ocal nam ziemie Boże – odziana w kwiaty jabłoni.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.