Góry Bialskie

Góry Bialskie (niem. Bielengebirge, cze. BÄ›lské vrchy) – zwarta grupa górska, włączana często w obszar masywu Śnieżnika, jako jego wschodnia część. Za ich początek, od strony zachodniej, uznaje się Przełęcz Płoszczynę (817 m n.p.m.), będącą zarazem turystycznym przejściem granicznym Polska–Czechy. Od północy i wschodu góry te graniczą z Górami Złotymi, a od południowego wschodu z Jesionikami. Patrząc od strony doliny, góry te wznoszą się od południowego wschodu nad Stroniem Śląskim i ciągną aż nad wieś Bielice.

Według (Regionalizacji fizycznogeograficznej Polski) J. Kondrackiego wchodzą w skład Gór Złotych. Podobnie uważają czescy geografowie, dla których "Rychlebské hory" rozciągają się od Przełęczy Płoszczyna do Przełęczy Ramzowskiej (czes. Ramzovske sedlo).

Ukształtowanie terenu

Góry Bialskie są pod względem ukształtowania najdziwniejszym pasmem sudeckim. Składa się na nie grupa gór rozchodzących się w kilku kierunkach lecz bez szczytu pełniącego rolę zwornika (tak jak np. Śnieżnik). Dzielą się na dwie części: północną i południową, oddzielone od siebie Przełęczą Suchą (1006 m n.p.m.) oraz dolinami Białej Lądeckiej i Morawki.

Opis geograficzny

Część północna stanowi zwarte wyniesienie ze szczytami pomiędzy 1000 a 1100 metrów (najwięcej Czernica 1083 m n.p.m.) i w stronę północną (Stary i Nowy Gierałtów) rozchodzące się w postaci dwóch słabo zaznaczonych grzbietów. Część południowa - to graniczne pasmo o dużo wyraźniej zaznaczonej linii grzbietowej i większych przewyższeniach. Tutaj też znajdują się najwyższe szczyty Gór Bialskich; ze względu na kontrowersje dotyczące przebiegu granicy między G. Bialskimi a Złotymi nie można jednoznacznie wskazać, który z okolicznych szczytów jest najwyższym szczytem Gór Bialskich - w zależności od przyjętego przebiegu tej granicy może to być Rudawiec (wg różnych źródeł 1106 lub 1112 m n.p.m.), Postawna (1124 m n.p.m.) lub Smrek (1125 m n.p.m.).

Zbocza Gór Bialskich stromo opadają ku dolinom przy często spłaszczonych (część północna) szczytach. Stanowią, zwłaszcza w połączeniu z Masywem Śnieżnika, rozległy teren o wysokich walorach turystycznych, narciarskich i przyrodniczych (ze względu na pierwotną przyrodę i niskie zaludnienie nazywany też sudeckimi Bieszczadami). Warto wspomnieć też, że nie znajdziemy tu dużej ilości terenów zielonych, o czym powinni pamiętać turyści wybierający się w te regiony ziemi kłodzkiej.

Ochrona przyrody

Na całym terenie Masywu Śnieżnika (z wyjątkiem Krowiarek) oraz Gór Bialskich i Złotych mieści się od 1981 r. Śnieżnicki Park Krajobrazowy o powierzchni 288 km². U stóp Rudawca (1106 m n.p.m.) znajduje się rezerwat przyrody „Puszcza Śnieżnej Białki” będący częścią naturalnej, starej puszczy jaworowej.

Turystyka

Ze względów klimatycznych oraz walorów krajobrazowych i sporej wysokości gór, jest to bez wątpienia jeden z najbardziej atrakcyjnych zakątków sudeckich pod względem turystycznym, narciarskim i przyrodniczym, jednak trasy turystyczne są wyludnione. Można spacerować o szlakach cały dzień nie spotykając żywej duszy — początkujący turyści powinni wybrać się na bardziej uczęszczane szlaki. Szlaki piesze prowadzą przez wszelkie atrakcyjne krajobrazowo miejsca — główne szczyty oraz przez rezerwat przyrody Puszcza Śnieżnej Białki. Zarówno rowerem jak i na nartach można się przemieszczać ciekawie poprowadzoną siecią dróg leśnych w bardziej dostępnej części północnej Gór Bialskich oraz w okolicach Przełęczy Płoszczyna.

Ośrodki narciarskie znajdują się w Nowej Morawie, Nowym Gierałtowie i Bielicach w postaci pojedynczych wyciągów. Nie gwarantują one długich i atrakcyjnych zjazdów, ale za to są tutaj pewne warunki śniegowe. Ze względu na przestrzeń i brak infrastruktury oraz długą i śnieżną zimę, jest to świetny teren do uprawiania wędrówek narciarskich, pieszych i rowerowych.

Klimat

Do ewenementów klimatycznych należy mikroklimat górnej Białej Lądeckiej - od Starego Gierałtowa poprzez Bielice, aż do jej źródeł. Ponadto w partiach szczytowych - obejmującymi większość terenu Gór Bialskich ze względu na specyficzne ukształtowanie terenu - utrzymuje się surowy klimat wysokogórski. Śnieg zalega do późnej wiosny - często aż do maja, przy często bardzo obfitych jego opadach w tej porze roku. W okresie wyżu występuje częste zjawisko inwersji temperatur nocnych. Klimat ziemi kłodzkiej po raz kolejny nas zaskakuje.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.