Beskidy Połonińskie

Beskidy Połonińskie - makroregion stanowiący wyższą, południową (wewnętrzną) część Beskidów Wschodnich, położony na obszarze Ukrainy i Rumunii, ograniczony rzeką Uż na północnym zachodzie. Najwyższym szczytem jest Howerla (2061 m n.p.m.) w Czarnohorze.

W ich skład wchodzą:

• Połonina Równa (Riwna 1482 m n.p.m.),
• Połonina Borżawa Stohy (1677 m n.p.m.),
• Połonina Czerwona,
• Świdowiec (Bliźnica 1880 m n.p.m.),
• Czarnohora (Howerla 2061 m n.p.m.),
• Połoniny Hryniawskie (Baba Ludowa 1590 m n.p.m.).

Ta część Beskidów ma rzeźbę średniogórską, w najwyższych partiach występują formy polodowcowe - kotły polodowcowe, moreny i jeziorka polodowcowe; budulcem skalnym są piaskowce i łupki, podrzędnie zlepieńce (czyli flisz).

Obszar tej części Beskidów pocięty jest głębokimi dolinami dopływów Dniestru i Cisy. Niższe części stoków pokryte są lasami, a wyższe partie stoków i wierzchowiny zajęte są przez połoniny (1200–1400 m n.p.m.). Większą część Beskidów pokrywają lasy bukowe, bukowo-świerkowe i świerkowe. W 1968 utworzono Rezerwat Karpacki o powierzchni 18,5 tys. ha.

Słabo zaludnione Beskidy Połonińskie przecięte są kilkoma ważnymi szlakami komunikacyjnymi, biegnącymi dolinami rzeki Uż (zachodni skraj) i Czarnej Cisy.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.