Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa

Bazylika pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie - kościół jezuitów, znajdujący sie przy ulicy Kopernika 26 w Krakowie.

W tym miejscu jezuici osiedlili się w 1868, dwa lata później postawiono pierwszą kaplicę, która szybko okazała się niewystarczająca. W 1903 zapadła decyzja o budowie nowej, okazałej świątyni. Odrzucono projekty wszystkich znanych architektów, przyjęto do realizacji trzeci z kolei projekt Franciszka Mączyńskiego. 1 listopada 1909 biskup sufragan krakowski Anatol Nowak poświęcił kamień węgielny nowego kościoła. Budowa trwała do 1912, jednak wyposażenie i ozdobienie kościoła ze względu na działania wojenne się mocno przedłużyły. Ostatecznie oficjalna konsekracja odbyła się 29 maja 1921, biskup Anatol Nowak dokonał jej w towarzystwie 24 innych biskupów, którzy przebywali wówczas w Krakowie na konferencji episkopatu Polski.

W 1960 papież Jan XXIII nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej, a od 1966 jest on wpisany w rejestr zabytków. W 1960 urządzono w kościele kaplicę adoracji Najświętszego Sakramentu, którą 29 października poświęcił kardynał Karol Wojtyła.

Wieża kościelna ma 68 metrów wysokości i jest jedną z najwyższych w Krakowie. Ściany kościoła wykonano z czerwonej cegły, obramowania okien i detale z szarego kamienia. Pośrodku w zwieńczeniu każdego okna umieszczono mozaiki - herby miast, które przyczyniły się do budowy kościoła. Nad portalem wejściowym, pod wieżą znajduje się mozaika " Przebicie boku Chrystusa", wykonana według projektu Jana Bukowskiego, a nieco wyżej rzeźby projektowane przez Xawerego Dunikowskiego. Postać Chrystusa w kamieniu odkuł Karol Hukan, boczne postacie odlano z ołowiu w 1913. Symbolizują one ludzkość cierpiącą i szukającą pocieszenia u Bożego Serca.

Na zewnątrz zakrystii, na tle wschodniej ściany kościoła znajduje się pomnik twórcy świątyni Franciszka Maczyńskiego z 1912, autorstwa Xawerego Dunikowskiego. Posąg odlany z brązu ofiarowała jezuitom wdowa po architekcie w 1953.

Wnętrze

Wnętrze kościoła podzielono na trzy nawy. Sklepienia, jako pierwsze w Krakowie, wykonano z żelbetu. Posadzka naśladuje wzory z kościołów starochrześcijańskich. W latach 1914-1918 wykonano polichromię sklepień według projektu Jana Bukowskiego. Mozaiki do nawy głównej w 1922 zaprojektował Leonard Strojnowski, ławki zaprojektował Franciszek Mączyński, a dekorację konfesjonałów Jan Bukowski.

Ołtarz główny zbudowany w latach 1915-1920 jest projektu Mączyńskiego, fryz mozaikowy w prezbiterium pochodzi z 1913 zaprojektował go Piotr Stachiewicz, a wykonała firma Angelo Gianese w Wenecji, na ścianie kościoła został umieszczony w 1921. Mozaika ma 30 metrów długości, przedstawia hołd złożony Chrystusowi przez świętych i błogosławionych polskich, prowadzonych przez św. Stanisława oraz naród polski, wiedziony do Jezusa przez królową Jadwigę Andegawenkę i jej męża, króla Władysława Jagiełłę.

W sześciu bocznych ołtarzach umieszczono wykonane w latach 1920-1930 w stiuku rzeźby autorstwa Karola Hukana. Uwagę zwraca zwłaszcza Ołtarz Matki Boskiej Anielskiej, zdaniem historyków sztuki jedno z najcenniejszych dzieł sztuki sakralnej w Polsce z okresu międzywojennego. Matka Boska przedstawiona jest jako królowa w koronie adorowana przez grupę ośmiu aniołów.

Stacje drogi krzyżowej zakupili jezuici we Francji w 1937 z przeznaczeniem do kościołów w Kołomyi, w 1946 przywieziono je do Krakowa, zamontowano tutaj w 1959.

Artykuł pochodzi z polskiej wikipedii.